Yenilenmiş arayüzüyle karşınızda!


“Hayatımızda acı olmak zorunda. Çünkü iyi ile kötü arasındaki savaşta ruh ancak acı çekerek saflığına kavuşabilir.”

Andrei Tarkovski

Kullanıcı 
Şifre
 

*her saat güncellenmektedir

Bir yazdım, bir güz..
–Rabia Nazik Kaya

[*4.596 yazı içinden]

İnsanların En Cahili

Harun Pirim

SIKIŞIKLIK HALET-İ ruhiyesiyle yaşar oldugumuz günlerde, doğru söz ile yalanın aynı çarşıda benzer paketlerde sunulduğu bir vasatta yaşadığımız günleri bir kez daha tahlil ettirecek bir mail adım. Mailin içinde Celali vasıfları ile cemalimizi dengeye kavuşturan Hz. Ömer bin Hattap(r.a.)’ın yine izzet yüklü celali bir sözü vardı. Bu söz ile düşünmeye başladım.

Malum ayette "Onlar dünya hayatını seve seve ahirete tercih ederler." (İbrahim Sûresi: 14:3) buyuruluyordu. Zaman, bu hali dehşetengiz biçimde tefsir ediyordu. Dünyevi işler sıkıştırdıkça varoluş sorgulamaları azalıyordu. İçinde binler alem saklı olan insan, boyutsuz yaşamaya derd-i maişet, vazifeperverlik ve daha iyi bir ortamı gelecek nesillere hazırlama türünden teşvik edicilerle kendi rızası ile an be an adım atabiliyordu. Ahiretini düyası için ertelemek ‘nasıl olsa herkes de benim gibi’ şeytani cümlelerle desteklenebiliyordu. Kalp temizliğinden etik yaşam felsefelerine uzanan bir dizi hayali avukatlar da yanıbaşında bitiveriyordu. İnsan anlık aldanışlarının an be an dokumakta olduğu gaflet örtülü bileşke aldanışın farkında bile olamayabiliyordu.

Çamurun içinde çamuru misk-i amber bilenlerin sayısı kaçtı acaba? Vazifelerini önceliklerine göre ifa etmeyen insan müthiş ertelemelerin eşiğinde, satışların koridorunda cirit atıyordu. Her sözü doğruluğunun nişanesi olan Allah Resulu(S.A.V.)’nun ümmeti için korktuğu iki şeyden biri tul-i emele kapılmaları değil miydi? Kapılıyorduk vesselam. Dünya’nın Said Nursice tabir edilen 3. yüzüne kendimizce diğer iki yüzünü garanti etmişçesine farkında olmadan kapılıyorduk. Hayat zannettiğimiz halatın yalnızca bulunduğumuz dakikadan ibaret olduğunu mefkuremiz ile ne kadar derinlerimize çakabilmiştik. Bu hakikatten gaflet etmek ahireti satmak olmuyor muydu? Yine O Nebiy-i Zişan (S.A.V.) sahabesine “İstemez misin ya Ömer dünya onların ahiret bizim olsun?” dememiş miydi?

Ahireti dünyaya satmanın da çeşitleri vardı tabi ki. İnsanların cehaletinin turnusolu da bu çeşitlilikte renk veriyor idi. Kendi nefsani hazları ve hevesleri için ahireti dünyaya satanlar bir derece cahil idiler. Cahil idiler çünkü ellerinde eriyen makam, itibar, iktidar, mal-mülk gibi buzdan oyuncaklarıyla ölüm güneşinin altında birbirlerine kur yapıyorlardı. Diğer bir grup insan vardı ki onlar inların en cahilleriydi. Onlar kendi nefisleri için ahireti satanlardan daha cahil idiler. Onlar başkalarının dünyası için çabalıyordular. Namı değer bir markanın global konumuna katkıda bulunmaya indirgenmiş hayatlar, hocasının cebinde kafasını eskiten talebeler, vatana hizmet için kendini unutanlar, çocuklarını değiştirmeye çalışıp kendilerinden bihaber olan ebeveynler onlara örnek olarak verilebilirdi. Onlar, Hasan Basri(r.a.)’nin “İnsan yalnız yaşar, yalnız ölür” ufkundan çok uzakta idiler. Vahyin söylediği “Hiç bir günahkar başkasının günahını yüklenmez” (Fatır-18) gerçeğine bir şekilde göz yummakta idiler.

Vahye ve vahyin sahibine Hz. Ömer(r.a.) gibi muhatap olmak pratik bir ahireti önceleme girişimi olabilirdi. Öyle ki Vaadinde Sadık olan Peygamber(S.A.V.)’in yukarıda aktardığım sorusuna öylesi bir muhatabiyet ile Hz. Ömer(r.a.) “İnsanların en cahili, ahiretini başkasının dünyası için satandır.” diyebilmişti.

  01.02.2008

© 2015 karakalem.net, Harun Pirim

  1.  Bu yazının uygun formatta çıktı'sını almak istiyorum.

2Hatice Demircioğlu, 23.02.2008, İzmir

Allah razı olsun...

Hz.Ali de soyle soylemis;

"Ey,benim gibi nefis tasiyan dostlarim!Dikkat edin..Dunya arkasini donmus,gidiyor...Ahiret de yuzunu cevirmis,bize dogru geliyor...Ikisinin de talipleri var..Siz Ahiret insani olmaya bakin,bakin da bir cocuk gibi dunyanin kucagina oturmayin..Unutmayin!Bugun amel var,hesap yok...Yarin da hesap var,amel yok!

1ülkü özgün akkuş, 01.02.2008, İSTANBUL

Bu yazıyı okurken iş yerinde içeri bir hasta girdi(LABARATUAR)Bir baba ve üç kızı .Enküçüğü lösemi .her hafta gelip kan veriyor. çocuğun sabrı ve kabullenişi öyle dikkat çekiciki.Koca adamların kan verirken ürkmeleri bu ve bunun gibi çocuklarda yok.Her işi hikmetle yapan ve merhametlilerenin en merhametlisi elbette bir hikmete binaen vermiş bu imtihanı o çocuğa.Az öncede bir kadın geldi .kırklı yaşlarda oda kanser muhtemelen ama henüz haberı yok .ısrarla sordu bana tahlılını verırken kötü birşey çiktımı? Ben gözümü kaçırdım . Demek istediğim şu bu ve bunun gibi olaylar okadar çokki .Meftunu olduğumuz uğruna ebedi hayatlarımızı tehlikeye attığımız dünyaya bu kadar bağlanmaya değermi ? Elmas parçalarını cam şişelere değişmek akıl karımı?Evet HEPİMİZ PAMUK İPLİĞİYLE BAĞLIYIZ HAYATA.Bu öfke bu kin bu hırs çok tehlikeli.Gidilecek asıl memleket için çalışmak lazım.Dünya durmuyor elimize geçmiyor alışmak lazım.




© 2000-2015 Karakalem Yayıncılık Ltd. Şti.
Tel: (0212) 511 7141  GSM: (0543) 904 6015
E-mail: karakalem@karakalem.net
Program & tasarım: Orhan Aykut