Yenilenmiş arayüzüyle karşınızda!


“Dinin siyasetle hiç ilgisi olmaması gerektiğini söyleyenler, dinin ne olduğunu bilmiyorlar demektir.”

Mahatma Gandhi

Kullanıcı 
Şifre
 

*her saat güncellenmektedir

Elma ağacının altında
–İsmail Örgen

[*4.669 yazı içinden]

Başarmaya mecbur muyuz?

Yazara Mesaj Gönder

GEÇEN GÜN uyku ihtiyacı ile uykusuzluk hali arasında gidip geldiğim bir vakitte, bir film seyrettim. Sinema dili açısından filme kaç puan verilir bilmiyorum, muhtemelen ‘vasat bir film’ sayılır. Ama, seyredene kazandırdığı açısından, vasatın üstünde sayılmayı sanırım hak ediyordur.

Film, yanılmıyorsam 60’lı yıllar Amerikası’nın bir küçük şehrinde yaşanan son derece insanî bir olayı anlatıyordu. Aynı zamanda okulun Amerikan futbolu koçluğunu da yapan bir lise öğretmeni, bir parça okuyabilen, ama yazamayan, zaten zar-zor konuşan, bugün dilimizde ‘zeka özürlü’ diye anılan toplumdan yalıtılmış bir delikanlıyla birebir ilgileniyor; ve bu ilgiden herkesi ilgilendiren son derece sıcak insanî mesajlar çıkıyordu. O güne dek horlanan o delikanlının da bir duygu âlemi olduğu, bu duygu âleminde küçük çocuklar kadar korumasız ama bir o kadar da tertemiz olduğu, ona yardım edilirken gerçekte horlanan bir kişideki insanî değerleri dışa vurarak onun kendisine yardım edenlere yaptığı insanî yardım filmin kareleri bir bir aktıkça biraz daha berraklıkla ortaya çıkıyordu izleyenin iç âleminde. Duygu yüklü, düşündürücü, sımsıcak bir filmdi kısacası...

Ve filmin bitiminde, böylesi filmlerde alışık olduğumuz üzere, otuz yıl, kırk yıl sonrasına dair birkaç kare ve bir bilgi notu düşüyordu ekrana...

‘Başarı’ kareleri ve ‘başarı’ya dair notlar...

Filmin kahramanı zeka özürlü çocuğa yardım eden öğretmen, sonraki kırk yılında şöyle bir başarının altına imza atmış, o zeka özürlü delikanlı da bu desteğin eşliğinde bir noktada, Amerikan futbolunda öylesine derinleşmiş ki, o şehrin gelmiş geçmiş en iyi Amerikan futbolu koçu olarak ün salmış.

Filmin sonundaki bu notu izlerken, kendi kendime, “İşte azmin zaferi! İşte insanîliğin getirdiği sonuç!” filan diye zıplamadım.

Bilakis, enfes bir yemeğe tam kaşığımı daldırırken içine sinek düştüğünde nasıl bir duygu yaşarsam, öyle bir duygu içimi sardı.

Bu notlar, benim dünyamda, filmin taşıdığı bütün o güzelim mesajları, hatıra getirdiği bütün o insanî değerleri sildi süpürdü sanki.

İçimden, “Bütün bunlar” dedim, “bunun için miydi yani?”

Başarı için...

Bakın, siz de başarılı olmak istiyorsanız insanlara yardım edin. Siz insanların içindeki cevheri çıkarmaya çalışın ki sizin de içinizdeki cevher açığa çıksın.

Bakın, sıcak bir ilgi zeka özürlü bir çocuktan da başarılı bir insan çıkarabilir.

Bu mu olmalıydı filmin mesajı?

Kendi kendime, filmi bir de şu notlarla bitirmeyi denedim:

Aynı zamanda futbol koçu da olan öğretmen, bu delikanlıya gösterdiği özel ilgi yüzünden, onun ‘özürlüler’ okulunda değil normal bir lisede eğitime devam etmesi yönündeki gayretleri yüzünden önce okul idaresiyle, sonra şehrin eğitim departmanıyla takışır ve okulu bırakmak zorunda kalır. Ama delikanlıyı yüzüstü bırakmaz. Delikanlı da zekavet olarak zerre miskal bir ilerleme göstermez. Ama yaşadığı süre boyunca sevildiğini bilerek, Rabbinin kullarının kalbine koyduğu bir merhametten hissedar olarak yaşar.

Kendi namıma, sonunda ‘başarı’ mesajı üretilen ve ‘başarı’yla meşrulaştırılan bir insanîlik talimi yerine, böylesi bir tablo daha ‘gerçekçi’ göründü bana.

Filmin kahramanı öğretmeni, bu çabasında bir sonuç alamasa, yani ‘başarılı’ olamasa bile ‘başarılı’ buldum. Başarılıydı; çünkü, kendini düşünmeyi aşmış, feragat yeteneğini göstermiş, bir başkasının iç dünyasına nüfuz edebilmeyi, onun da bir insan olduğu gerçeğinden hareketle onunla insan-insan ilişkisi kurabilmeyi başarmış; ve o insana sevildiğini, horlanmadığını hissettirmiş; horlanmasının değişmez bir yazı değil, kalitesiz insanların zaafiyeti olduğunu göstermişti...

Başarı olarak, bu kadarı yetmez miydi?

Bunun üstüne, absürd bir kırk yıl sonra en iyi koçlardan biri olma vasfı eklenmesine ne gerek vardı?

Gelin görün ki, ‘Amerikan rüyası’nın herkesi meşgul ettiği bir dünyada yaşıyoruz.

Bu dünyada, başardığınız, bu dünyada bir yere gelmenizden anlaşılıyor. Başarınız, dünyevîlik ölçütleri içinde bir sonuca ulaşmanızla ölçülüyor.

Oysa bizim ruh iklimimiz, ‘Kâbe yollarına düşmüş karınca’ meseliyle örülmüştür asırlar boyu. Yahut, Nemrut’un hazırladığı külhanları haber alıp ağzına aldığı suyla İbrahim aleyhisselamın yardımına koşan karınca timsaliyle... Başarının kendi elinde olmadığını bilen, ama beyhude bir iş peşinde olduğunu bildirenlere “Bende bu niyet, Rabbimde bu kudret olduktan sonra...” cevabını verip, “tevfik Allah’tan” diyerek başarıyı O’ndan bilip O’na atfeden karınca misaliyle...

Ne dersiniz?

“Gayret bizden, tevfik Allah’tan” sözünü, ezbere söylemeden, iki kere daha mı düşünmeli?

Biz başarmaya mecbur değiliz.

Gayret göstermeye mecburuz biz.

Başarı yüceltmez bizi, o Allah’tandır çünkü.

Bizi gayretimiz yüceltir—başaramasak bile...

  01.01.2006

© 2015 karakalem.net, Metin Karabaşoğlu

  1.  Bu yazının yazarına mesaj göndermek istiyorum.
  2.  Bu yazının uygun formatta çıktı'sını almak istiyorum.
  3.  Bu yazının geçtiği eseri incelemek -veya satın almak- istiyorum.

5yaşam gayemizm. resul aydın, 15.02.2006, İstanbul

yazıyı okuduktan sonra yaşam gayemizi sorgulamamak elde değil. muhasebe yönüyle yolumuza ışık tutacak bir yazı. bir kez daha yaratılış gayemizi düşünmeli, hayatta bazı hedeflere ulaşmaktan ziyade hedefe ulaşmada kullandığımız metodun daha ehemmiyetli olduğu konusunda farklı bir bakış açısı, asıl başarının hedefe ulaşma değilde uygun metod seçme olduğu konusunda yönlenrici özel bir yazı. teşekkür ederiz metin abi.

4BAŞARIsezgin, 07.01.2006, türkiye

Başarıyı öyle bir abartıyoruz ki!Başarı peşinde koşarken hayatı kendimize diğer insanlara zehir ediyoruz.

3gayreti ölçmek mehmet boyacıoğlu , 03.01.2006, ingiltere

metin kardeşim;

sen bunları yazınca benim de aklıma bunun eğitimdeki yansımaları geldi. her fert dünyayı kendi penceresinden görür. ne alakası var demeyin: geçenlerde bir okul ziyaretine gitmiştik. binanın koridorlarındaki panolardan birinde learning is a journey, not a destination (öğreme bir yolculuktur, bir varış menzili değil) yazılıydı. sürece odaklanmaya, sonucu Allah'tan beklemeye burada da alışmamız lazım. oysa bizim çoktan seçmeli sorularımız çoğu zaman öğrencinin nasıl bir düşünme gayretinde bulunduğunu ölçmez. yani yanlış düşünerek doğru seçeneği işaretlemek mümkün olduğu gibi, doğru düşünerek yanlış seçeneği karalamak da mümkün. sistemdeki bu hatayı da göreyim ve göstereyim istedim. selamlar.

2Vazifemizmkalabas, 01.01.2006, Ağrı

Vazifemizi (sebeplere müracaat=çalışma=gayret) yapıp vazife-i İlahiyeye(başarı=neticeyi meydana getirmek) karışmamak sıratı müsakimde yürüyen Mümine lazım olan en önemli düsturlardan biridir. İhlasın bir yönü de budur. İfrata giren bir Mümin kendisinin yapması gerektiği işleri ihmal eder neticenin ardından beyhude koşar. Tefritte ise vazifesini terk vardır. En iyisi haddini bilip üzerimize düşen görevleri, gayretleri en güzel şekilde yapıp (hesaba tabi olduğumuz kısım budur.); başarıyı, neticeyi Müessir-i hakikiye bırakmak(bırakmazsak bile herşeyin neticesini yine halkeden ALLAH tır(C.C.)

1Mebde ile MüntehaGÖKHAN YILDIZ, 01.01.2006, NİĞDE

Bir yazınızda okumuştum mebde ile müntehayı.O günden sonra mükkemmelliyetçi olan kişilik yapımı bir nebze de olsa değiştirmeye çalıştım.Bir işi ilk yapıp da en güzel ve en mükemmel yapmanın, hatta daha da ötesinde o işi ilk seferde başarmanın efendimize has bişey olduğunu ders vermiştiniz.O konuyu o yazınıza havale ederek başarıya mecbur muyuz konusuna geldiğimizde evet mecburuz derim.Fakat yazının sonunda belirtiğiniz gayret etmeye mecburuz.Gayret etmeye başarmaya mecburuz.Atalet ağından sıyrılıp,aşamalar kaydetmeliyiz.Ama başarıyı madde planında görmeden.Şan, şöhret,mevki,makam,mansıp girdabına kapılmadan.Tam bir iman ve tevekkülle.Mebde ile müntehanın farkına vararak,bu iksiri unutmadan kula yakışır şekilde başarmaya mecburuz.




© 2000-2015 Karakalem Yayıncılık Ltd. Şti.
Tel: (0212) 511 7141  GSM: (0543) 904 6015
E-mail: karakalem@karakalem.net
Program & tasarım: Orhan Aykut